Jednym ze znamiennych znaków tegoż procesu były masowe powroty osadzonych w łagrach. Na łono radzieckiego społeczeństwa powróciły w bardzo krótkim czasie całe miliony osób, które niegdyś zostały niewinnie osadzone w obozach pracy przymusowej. Media o tym milczały, ale nawet mimo tego i tak wszyscy wiedzieli, że coś się zaczyna dziać. Było niemożliwością by powrót tak wielkiej liczby osób do normalnego życia pozostał niezauważony przez przeciętnych obywateli. Zmian jednak było więcej. Dotyczyły także między innymi sztuki - w końcu artyści mogli powrócić do omawiania problemów indywidualnych, nie musieli w każdym swym dziele dotykać jedynie tych kwestii, które dotykały całego społeczeństwa. Filmy i książki znów zapełniły się wątkami miłosnymi, cierpieniem jakie niesie ze sobą samotność. Pokazywano w nich nawet aktualną biedę społeczeństwa, co jeszcze nie tak dawno było absolutnie nie do pomyślenia. Chruszczow był wolny od stalinowskiego obłędu, który kazał byłemu dyktatorowi wierzyć, że Rosja radziecka ma się naprawdę świetnie. Nowy przywódca narodu wiedział już, że dobrze wcale nie jest.