Oczywiście Nikita Chruszczow nigdy nie osiągnął takiej pozycji, jaką miał Stalin. Było to jednak nieosiągalne dla nikogo. Po śmierci dyktatora warunki polityczne zmieniły się na tyle, że skupienie władzy totalnej w jednym ręku raczej nie było możliwe. Chruszczow i tak jednak osiągnął dla siebie sporo. Początkowo bowiem, w roku 1953 jeszcze, kierownictwo partyjne promowało zasadę rządzenia kolektywnego. Nie chciano w zasadzie wybierać żadnego kolejnego wodza, przywódcy. Chruszczowowi udało się złamać opór partyjnego kierownictwa i objął jednaj władzę najwyższą, skupiając w swym ręku godność premiera oraz I sekretarza partii. To dało mu bardzo dużą osobistą władzę, choć jednak nie totalną. Chruszczow postępował przez cały czas dość zgodnie z prawem, cały czas więc wisiało nad nim widmo partyjnego buntu, który mógłby go odsunąć od władzy. I faktycznie, w końcu okazało się, że władzę stracił na mocy decyzji partyjnej. Miało to miejsce w roku 1964.