W marcu 1953 roku Józef Stalin dostał wylewu krwi do mózgu. Po kilku dniach zmarł. Jego śmieć zakończyła długą i niezwykle krwawą dla radzieckiego narodu epokę. Rozpoczął się czas walki o władzę w partii. Walka owa była niezwykle zażarta, nic w tym jednak dziwnego - zwycięzca miał być głównym inżynierem zmian, jakie musiały zajść w Związku Radzieckim. A że reformy - i to głębokie - zajść musiały było dla wszystkich, nawet dla najzagorzalszych zwolenników Stalina, wiadome. Związek Radziecki pogrążył się szczególnie po II wojnie światowej w ogromnym chaosie, który doprowadził do mocnego zubożenia społeczeństwa. Ucierpiała nauka, sztuka, ucierpieli też zwykli obywatele. Należało coś z tym zrobić, dłużej Związek Radziecki nie był w stanie funkcjonować nie odbywszy intensywnej kuracji leczniczej. Każdy z osób pretendujących do objęcia władzy po Józefie Stalinie był tego świadom, każdy miał własny program reform.